تفاوت تغذیه سگ‌های نژاد کوچک و نژاد بزرگ

تغذیه سگ نژاد کوچک و بزرگ تفاوت‌های زیادی دارد. این دو گروه نه‌تنها در مقدار غذا، بلکه در نوع غذا، میزان انرژی، ترکیب مواد مغذی و حتی اندازه‌ی دانه‌ها با هم فرق دارند. اگر می‌خواهید پت‌تان سالم بماند و عمر طولانی‌تری داشته باشد، شناخت این تفاوت‌ها ضروری است.

بسیاری از صاحبان سگ برای غذای باکیفیت هزینه‌ی زیادی می‌پردازند. اما اگر غذا با جثه و سن سگ هماهنگ نباشد، همین غذای گران هم به سلامت او آسیب می‌زند. برای مثال، غذای نامناسب ممکن است به چاقی و سپس به مشکلات مفصلی منجر شود. بنابراین هنگام خرید، برچسب و راهنمای تغذیه‌ی روی بسته را با دقت بخوانید. اگر مطمئن نیستید، از دامپزشک راهنمایی بخواهید.

در ادامه مهم‌ترین نکات انتخاب غذا را مرور می‌کنیم.

۱. اندازه‌ی دانه‌ها در تغذیه سگ نژاد کوچک و بزرگ

دانه‌های غذای خشک برای سگ‌های کوچک ریزتر است. به این ترتیب جویدن آن با دهان و دندان‌های کوچک ساده‌تر است و هضم بهتری دارد. در مقابل، دانه‌های غذای نژادهای بزرگ درشت‌تر است. این دانه‌ها سگ را به جویدن وادار می‌کنند، جلوی بلعیدن سریع غذا را می‌گیرند و به سلامت دندان‌ها هم کمک می‌کنند.

۲. میزان کالری و انرژی

سگ‌های کوچک سوخت‌وساز سریع‌تری دارند. به همین دلیل به ازای هر کیلوگرم وزن، کالری بیشتری نسبت به سگ‌های بزرگ لازم دارند. غذاهای مخصوص نژادهای کوچک معمولاً انرژی بیشتری در حجم کمتر دارند. البته این به معنای غذای زیاد نیست. مقدار مناسب را از راهنمای روی بسته و بر اساس وزن و فعالیت سگ تعیین کنید.

توله‌های نژادهای کوچک و مینیاتوری ذخیره‌ی چربی کمی دارند و فعالیتشان زیاد است. در نتیجه در معرض افت قند خون یا هیپوگلیسمی هستند. ضعف، بی‌حالی، لرزش عضلات و در موارد شدید تشنج از نشانه‌های آن است. وعده‌های کوچک و منظم و غذای مخصوص توله‌های نژاد کوچک به پیشگیری کمک می‌کند. اگر این نشانه‌ها را دیدید، فوراً به دامپزشک مراجعه کنید.

در مقابل، سگ‌های بزرگ حجم بیشتری غذا می‌خورند. اما غذای آن‌ها معمولاً انرژی کمتری در هر واحد وزن دارد. هدف این غذاها رشد آهسته و کنترل‌شده و حفظ وزن مناسب است. چاقی در نژادهای بزرگ علاوه بر فشار به مفاصل، مشکلات داخلی جدی ایجاد می‌کند و از طول عمر سگ می‌کاهد.

۳. مواد مغذی و افزودنی‌ها

ترکیب مواد مغذی در غذای نژادهای مختلف یکسان نیست. برای مثال، غذای نژادهای بزرگ معمولاً نسبت دقیقی از کلسیم و فسفر دارد تا رشد استخوان‌ها متعادل باشد. برخی غذاها هم گلوکزامین و کندرویتین برای سلامت مفاصل دارند. فیبر متعادل به گوارش کمک می‌کند و پروبیوتیک‌ها برای سلامت روده مفیدند.

تغذیه‌ی نامناسب در دوران رشد نژادهای بزرگ ممکن است به ناهنجاری استخوان و لنگش منجر شود. به همین دلیل، افزودن مکمل کلسیم به غذای کامل و استاندارد بدون نظر دامپزشک درست نیست. کلسیم زیاد به همان اندازه‌ی کمبود آن مضر است. انجمن جهانی دامپزشکان حیوانات کوچک هم در راهنمای تغذیه‌ی WSAVA به همین نکته اشاره می‌کند.

۴. تغذیه سگ نژاد کوچک و بزرگ در مراحل مختلف زندگی

سگ‌های کوچک و بزرگ در سنین متفاوتی به رشد کامل می‌رسند. نژادهای کوچک معمولاً بین ۸ تا ۱۲ ماهگی به اندازه‌ی نهایی می‌رسند. اما رشد نژادهای بزرگ و غول‌پیکر گاهی تا ۱۸ تا ۲۴ ماهگی ادامه دارد. کافی است رشد یک توله‌ی گریت دین را با یک توله‌ی اشناوزر مینیاتوری مقایسه کنید.

توله‌های نژاد بزرگ: غذای توله‌ی نژاد بزرگ رشد را آهسته و پیوسته نگه می‌دارد. غذای زیاد و افزایش وزن سریع به استخوان‌های در حال رشد فشار می‌آورد. این فشار خطر دیسپلازی مفصل ران و التهاب غضروف را بیشتر می‌کند. افزایش وزن سریع و کلسیم زیاد دو عامل مهم این مشکلات هستند.

توله‌های نژاد کوچک: غذای توله‌ی نژاد کوچک کالری و مواد مغذی کافی برای رشد سریع و انرژی بالای آن‌ها را فراهم می‌کند.

سگ‌های سالمند: با افزایش سن، نیازهای غذایی دوباره تغییر می‌کند. سگ‌های مسن به پروتئین بسیار قابل‌هضم نیاز دارند تا عضلاتشان حفظ شود. همچنین فیبر کافی به گوارش آن‌ها کمک می‌کند. هر دو گروه ممکن است در این دوره به ترکیبات حمایت‌کننده‌ی مفاصل نیاز داشته باشند. نژادهای کوچک معمولاً عمر طولانی‌تری دارند و سال‌های بیشتری را در سالمندی می‌گذرانند. پس انتخاب غذای مناسب برای آن‌ها اهمیت بیشتری دارد.

جمع‌بندی

غذای مناسب، غذایی است که با جثه، سن، میزان فعالیت و سلامت سگ شما هماهنگ باشد. در تغذیه سگ نژاد کوچک و بزرگ به برچسب و راهنمای بسته توجه کنید. وزن سگ را به‌طور منظم بررسی کنید. برای برنامه‌ی غذایی دقیق‌تر، به‌ویژه در دوران رشد نژادهای بزرگ، با دامپزشک مشورت کنید.